ingiliz işgali altındaki hindistanda dönemin ingiliz valisi ,pakistanın bagımsızlıgı için ugraşan gruplarada aynı açılımı yapmıştı.bu normaldi çünkü o,ingilizin atanmış valisiydi.karşısında hidular ve pakistanlılar vardı.

acaba bizide bir atanmış mı yönetiyor.bu açılımın ismini agzına alanlar

sanki ne türkmüş nede kürtmüş gibi konuşuyor,sanki dışarıdan birileri gibi konuşma yapıyorlar.bari adını DEMOKRATİK AÇILIM VEYA BAŞKA BİR ŞEY DEDE insanları birbirinden ayırma.neyse mehmet ali brandın

varisleri yeni belgeseller yaparken bu açılım için yapacakları degerlendirmede bardagı taşıran son damlaydı diyecekler merak etmeyin.

BU SÜRECİN SONUNDA NEOLACAK:

birşeyler isteyecekler olmadımı ,vermedinizmi ''ayrılık''tartışılır diye sizi tehdit edeceklerdir.

kabahat kimde diye sorarsak eger HEP BİRLİKTE AYNAYA BAKMAMIZ GEREKİR.MİLLETLER HATA YAPARSA BUNU MİLLETLERİN KENDİSİ DÜZELTEMEZ.BUNU ANCAK O ÜLKENİN EN OTORİTER GÜCÜ DÜZELTİR.BEDELİ TABİKİ BİRAZ AGIR OLUR.

 

insanın vatanında kendisini yabancı hissettiği, ülkesini sevdiği için horlandığı durumlarda yakın bir zaman da gelecek.tabii bu hallere düşürenler elbet birgün yaptıklarının hesabını çok acı şekilde vereceklerdir. tarih şahitlik için hazır beklemektedir.

Su, iner yokuşlardan, hep, basamak, basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda, susamak.

Her şey, akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar, birinden kir.

Akışta, denetlenmiş, büyük-küçük, kâinat;
Şu, çıkan buluta bak, bu, inen suya, inat!

Fakat, fakat Sakarya, başka, yokuş mu çıkıyor ne,
Kurşundan, bir yük binmiş, köpükten, gövdesine;

Çatlıyor, yırtınıyor, yokuşu sökmek için.
Hey Sakarya, kim demiş suya, vurulmaz perçin?

Rabb’im, Rabb’im isterse, sular büklüm büklüm burulur,
Sırtına, Sakarya'nın, Türk, tarihi, vurulur.

Eyvah eyvah, Sakarya’m, sana mı düştü bu yük?
Bu dava, hor, bu dava öksüz, bu dava, büyük! ..

Ne, ağır imtihandır, başındaki Sakarya!
Bin bir başlı kartalı, nasıl, nasıl taşır kanarya?

İnsandır, sanıyordum, mukaddes yüke, hamal;
Hamallık ki, sonunda, ne, rütbe var, ne de mal.

Yalnız, acı bir lokma, zehirle pişmiş, aştan;
Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan;

Şimdi dövün, dövün Sakarya, dövünmek vakti bu an;
Kehkeşanlara kaçmış, eski, güneşleri an!

Hani, Yunus Emre ki, kıyında geziyordu;
Hani ardına, çil çil kubbeler, serpen ordu?

Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna;
Giden şanlı akıncı, ne gün, ne gün döner, yurduna?

Mermerlerin nabzında, hâlâ, çarpar mı tekbir?
Bulur mu deli rüzgâr, o sedayı: Allah, bir!

Bütün bunlar sendedir, bu, girift, bilmeceler;
Sakarya, kandillere, katran döktü geceler.

Vicdan azabına es, kayna, kayna Sakarya,
ÖZ YURDUNDA GARİPSİN,ÖZVATANINDA,PARYA!

İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su;
Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.

Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek;
SİZ,HAYAT SÜREN LEŞLER,SİZİ KİM DİRİLTECEK?

Kafdağı’nı assalar, belki çeker de bir kıl!
Bu, ifritten sualin, kılını, çekmez akıl!

Sakarya, saf çocuğu, masum Anadolu'nun,
Divanesi, ikimiz kaldık, Allah, yolunun!

Sen ve ben, gözyaşıyla ıslanmış, hamurdanız;
Rengimize baksınlar, kandan, ve, çamurdanız!

Akrebin kıskacında, yoğurmuş bizi, kader;
Aldırma, aldırma, böyle gelmiş bu dünya, böyle, gider!

Bana, kefendir yatak, sana, tabuttur havuz;
Sen kıvrıl, ben gideyim, son, son, Peygamber, kılavuz!

Yol, onun, varlık, onun, gerisi, hep, angarya;
YÜZÜSTÜ ÇOK SÜRÜNDÜRÜLDÜN,AYAGA KALK,TÜRKİYE! ..

Necip FAZIL KISAKÜREK